Unti-unti

Malabo na ang bakas ng 'yong boses,

Parang kanta na 'di ko na ma-tono.

Dati, bawat hininga mo ay kabisado,

Ngayon, pati pangalan mo, parang naglalaho.

Sabi ko noon, gusto ko lang ng payapa—

Yung wala nang hapdi, wala nang luha.

Pero ngayong wala ka na talagang natitira,

Bakit parang mas nakakatakot ang mag-isa?

Hinahanap-hanap pa rin kita sa bawat kanto,

Kahit alam kong wala ka na rito.

Ang hirap palang tanggapin na ang limot,

Ay ang tanging gamot sa lahat ng kirot.