Para ang isip ko’y payapa at walang kaba.
Kasi mas madali yung hindi kita alam,
Kaysa sa ganito—puno ng "sayang" at paalam.
Mahirap tignan yung litrato nating dalawa,
Habang iniisip kung anong pwedeng naging bunga.
Kung nagtagal ba tayo? O baka mas sumaya?
Yung multo ng "maaari sana" ang siyang nagpapaluha.
Mas okay pa siguro kung nanatili kang estranghero,
Walang pangalan, walang mukha, walang kwento.
Kasi ang hirap bitawan ng isang mundong binuo,
Na sa imahinasyon ko lang pala naging totoo.
.png)
0 Comments