Ang Pagbabanta

Naku, nakaka-stress talaga ’yung mga taong akala mo ay laging may dalang script ng teleserye sa bulsa nila. ’Yung tipong sa gitna ng init ng ulo, bibitawan ba naman ang linyang, "Hindi kita titigilan!" Sa totoo lang, nung marinig ko ’yun, hindi takot ang naramdaman ko kundi pagtataka. Sa mahal ba naman ng bilihin ngayon at sa dami ng dapat asikasuhin sa buhay, saan pa sila nakakakuha ng extra na budget at energy para lang i-focus ang oras nila sa akin? Imbes na ma-stress, napaisip na lang ako na baka masyado lang talaga akong "bida" sa paningin nila, na ako pa rin ang laman ng bawat gising at pagtulog nila.

Minsan, ang sarap na lang matawa kasi isipin mo, nakatira ka sa isip nila nang libre. Wala kang binabayarang upa, kuryente, o tubig doon, pero ikaw ang priority nila 24/7. Parang mayroon kang avid fan na handang mag-overtime para lang masubaybayan ang bawat galaw mo. Kung tutuusin, nakakapagod din ’yung ginagawa nila. Imbes na gamitin ang persistence nila sa pag-abot ng sarili nilang pangarap o kahit man lang sa pag-skincare para mabawasan ang wrinkles sa pagkunot ng noo, mas pinipili nilang ubusin ang oras nila sa "hindi pagtigil" sa akin.

Ang strategy ko naman sa mga ganitong eksena ay simple lang: deadma is key. Sabi nga nila, ang apoy kapag hindi mo dinagdagan ng gatong, kusang mamamatay din ’yan balang araw. Hahayaan ko lang silang mapagod kakahabol habang ako, busy sa pag-enjoy ng buhay at paggawa ng mga bagay na talagang mahalaga. Siyempre, hindi rin naman masamang maging handa at itago ang mga resibo kung sakaling lumampas na sila sa guhit, pero as long as puro salita lang, iisipin ko na lang na baka sadyang malungkot lang ang buhay nila kaya kailangan nilang gumawa ng sariling drama.

Sa dulo ng araw, ang pinakamagandang sagot sa mga taong ayaw tayong tantanan ay ang makita nilang hindi tayo apektado. Habang sila ay abala sa pagpaplano kung paano tayo "hindi titigilan," tayo naman ay abala sa pag-asenso at pagiging masaya. Sana lang ay marealize din nila na ang oras ay ginto, at mas masarap mabuhay nang payapa kaysa sa mabuhay na puno ng galit sa kapwa. Sige lang, push nila ’yan, basta ako, dire-diretso lang ang takbo at hindi magpapahuli sa mga toxicity na ’yan.

P.S. Kung may mangyari man sa akin, may mga resibo (screenshots at videos) ako. :(