Hayaan mo silang abala sa mga libangan nila at may mahabang oras ka na manlinlang at malilinlang mo talaga sila. Gumawa ka ng maraming misdirections para akala nila informed sila.
Sa kawalan nila ng pag-asa, hagisan mo ng tira tira. Hagisan mo ng latak ng sarili nilang pera. Hagisan mo ng katiting na awa. Hindi mo kailangan ayusin ang mga ng problema ng bansa. Kailangan mo lang palabasin na may ginagawa ka kahit wala. -reddit
Alam mo, may mga linyang kapag nabasa mo, mapapahinto ka talaga dahil sa pait ng realidad na dala nito. Para tayong nanonood ng isang pelikula kung saan ang bida ay ang masa, pero ang direktor ay isang taong ang layunin lang ay makita tayong mawalan ng pag-asa. Ang masaklap, ang unang hakbang sa pag-kontrol sa isang bansa ay ang sadyang pagpapabaya rito. Hahayaan mong lumala ang ekonomiya at kumalam ang sikmura ng bawat pamilya hanggang sa ang tanging focus na lang ng tao ay ang "survival." Kapag ang isang tao ay wala nang makain at unti-unti nang nauubos ang pangarap, mas madali na silang paikutin. Ang pag-asa ay nagiging isang kandilang unti-unting nauupos, at sa dilim na iyon, mas madaling itago ang mga maling gawain.
Habang ang lahat ay abala sa paghahanap ng paraan para mabuhay, doon naman papasok ang sining ng panlilinlang. Gagamit ng mga libangan, mga walang kwentang isyu, at sandamakmak na misdirection para akala natin ay "informed" tayo, pero ang totoo ay nililigaw lang tayo ng landas. Pinapanatili tayong abala sa mga mababaw na bagay para hindi natin mapansin ang mas malalaking butas sa sistema. Ang layunin ay hindi tayo gawing matalino, kundi gawin tayong sapat lang ang kaalaman para sumunod pero kulang para magrebelde o magtanong. Ito ang mahabang oras ng panlilinlang na unti-unting pumapatay sa kritikal na pag-iisip ng lipunan.
At sa dulo ng lahat, kapag wala na talagang makapitang pag-asa ang mga tao, doon ilalabas ang "solusyon" na hindi naman talaga solusyon. Maghahagis ng mga tira-tira—mga mumo na galing din naman sa sarili nating bulsa at buwis. Ang nakakagalit pa rito, ang maliit na tulong na ito ay babalutin bilang "awa" o "tulong mula sa puso" para magmukhang may ginagawa sila kahit wala naman talagang nababago sa ugat ng problema. Hindi kailangang ayusin ang bansa; kailangan lang ay mahusay ang branding at palabasin na may malasakit sila. Sa huli, ang trahedya ay hindi lang ang kahirapan, kundi ang katotohanang ang ating desperasyon ay ginagawa na palang armas laban sa atin.
0 Comments